ประเภทความเรียงเยาวชน

วิถีคน วิถีไพร ในแดนดอย
โดย วีรยุทธ น้อยพรหม

บทคัดย่อ

มีนาคม 2550 มีเรื่องราวที่เกิดขึ้นในชีวิต เป็นความรู้สึกประทับใจที่ฉันมีโอกาสได้ก้าวเดินบนวิถีทางแห่งธรรมชาติ วิถีทางแห่งความพอเพียง กับการเดินทางไปศึกษาวิถีชีวิตชาวบ้านบ้านแม่คองซ้าย อำเภอเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งขณะนั้นกำลังศึกษาชั้นปีที่ 2 คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่

การเดินทางหลีกลี้จากสังคมเมืองที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย สู่ชุมชนเล็กๆ ที่อยู่อย่างพอเพียง โดยพึ่งพาธรรมชาติ ทำให้ฉันมองเห็นการพิงพาแอบอิงซึ่งกันและกันของคนและป่าที่มีความสมดุล และแนบเนื่องไปกับจิตสำนึกที่ดีงามต่อส่วนรวม คน ป่า สายน้ำ ที่บ้านแม่คองซ้าย ได้สอนให้คนที่อยู่ในสังคมเมืองอย่างฉันได้รับรู้ว่า ความสุขอันเกิดจากความพอเพียงเป็นความสุขที่ยั่งยืน การดำเนินชีวิตอย่างมีสติ มีความพอใจในสิ่งที่ตนมี ทำให้ไม่ต้องดิ้นรนต่อสู้แข่งขันเหมือนคนในสังคมใหญ่ วิถีชีวิตชาวบ้านเรียบง่ายแต่มีระบบการจัดการทรัพยากรอย่างคุ้มค่า เป็นตัวอย่างของการใช้ชีวิตให้มีความสุข

พวกเขาได้ใช้ชีวิตแบบพึ่งพาธรรมชาติ เขาจึงมีจิตสำนึกอนุรักษ์สิ่งที่พวกเขาได้ใช้ประโยชน์ แสดงให้เห็นว่า คนกับป่าสามารถอยู่ร่วมกันได้ และพวกเขาคำนึงถึงประโยชน์ของสังคมส่วนรวมที่จะได้รับประโยชน์จากป่าเช่นเดียวกับพวกเขา ชาวบ้านจึงทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจ เพื่อรักษาทรัพยากรของแผ่นดินให้คงอยู่

ฉันใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านแม่คองซ้าย พร้อมกับการเรียนรู้ความเป็นอยู่ของคนที่นั่น เขากินอะไร เราต้องกินอย่างนั้น ชีวิตประจำวันพวกเป็นเช่นใด เราก็ต้องทำตามเพื่อให้สอดคล้องและเป็นการเรียนรู้ที่แท้จริง เพราะฉันตั้งใจว่าจะปลดพันธนาการจากสิ่งที่คุ้นเคย เพื่อซึมซับความสุขที่เกิดจากใจ และฉันก็ได้รับสิ่งนั้น

ทุกคืนฉันสุขใจที่ได้หลับไปในอ้อมกอดของธรรมชาติบนดอยสูง มีความสุขที่ได้สอนเด็ก ช่วยครูซึ่งมีเพียงคนเดียวในศูนย์การศึกษาแม่ฟ้าหลวง บ้านแม่คองซ้าย ด้วยความรู้ที่เรามี มีเด็กเป็นครูสอนเรื่องการอยู่กินที่ต้องพึ่งพาธรรมชาติ มีความสุขที่ได้เห็นน้ำใจคนในหมู่บ้านที่เผื่อแผ่ให้กับตัวฉันและเพื่อนๆ ที่เดินทางไปด้วยกัน และเห็นความทุ่มเทในการดูแลป่าที่ถูกถ่ายทอดจิตสำนึกสวมเป็นจิตวิญญาณของชาวบ้านทุกคนที่บ้านแม่คองซ้าย จากรุ่นหนึ่งสู่อีกรุ่นหนึ่ง ความสุขเหล่านั้นเป็นความสุขที่ฉันไม่อาจแสวงหาได้ในสังคมที่ฉันอยู่

ฉันอำลาวันเวลาแห่งความสุขด้วยความจำเป็นที่ต้องมาทำหน้าที่ศึกษาต่อ แต่ภาพเหล่านั้นก็ยังประทับอยู่ในหัวใจมิรู้ลืม ฉันเดินทางสู่สังคมเมือง พร้อมกับความรู้สึกที่สุขที่สุด ฉันสมมุติตัวเองเป็นคนตัวเล็กๆ ที่มาจากดอยสูง พร้อมที่จะนำประสบการณ์ครั้งสำคัญในชีวิตไปบอกให้คนในสังคมเมืองรับรู้ถึงความสุขที่แท้จริง สุขกับการมีน้ำใจเผื่อแผ่ต่อคนอื่น เผื่อแผ่ต่อสิ่งแวดล้อม เพื่อช่วยกันสร้างสังคมของเราให้น่าอยู่ มีปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงเป็นเครื่องชี้ทางเดินให้กับตนเอง

เฉกเช่นที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯได้ทรงทำให้เราได้เห็นเป็นแบบอย่างเสมอมา

กลับหน้า ประจำปี 2552