ประเภทความเรียงเยาวชน

“กิจกรรมการอนุรักษ์ของลูกกับการกลับใจอนุรักษ์ของพ่อ”
โดย นายวิทยา ปันทองมา
อายุ 18 ปี โรงเรียนสันติสุขพิทยาคม จ.น่าน ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6

บทคัดย่อ :

ในชุมชนที่ผมอยู่ชาวบ้านมีอาชีพ มีงาน หรือการทำมาหากินที่แตกต่างกัน แต่ส่วนใหญ่แล้วก็จะมีอาชีพเกษตรกรรม อาชีพที่ต้องพึ่งพาธรรมชาติ อยู่ร่วมกับธรรมชาติ แต่รายได้จากอาชีพนี้ก็ไม่มั่นคงและไม่พอใช้จ่าย เนื่องจากเกี่ยวข้องกับจำนวน ขนาด และคุณภาพของผลผลิตที่ไม่เป็นไปตามความต้องการของตลาด ชาวบ้านจึงมีการพึ่งพาสิ่งอื่นที่มันไม่เป็นธรรมชาติ มาใช้กับธรรมชาติ ทำให้ธรรมชาติมีการเปลี่ยนแปลงไปในทางลบตลอดเวลา สิ่งที่ไม่เป็นธรรมชาตินี้คืออะไรกันแน่ แล้วใครจะแก้ปัญหานี้ได้ แล้วมีวิธีแก้อย่างไร

ในชุมชนของผมจะมีโรงเรียนและวัดตั้งอยู่ติดกัน เย็นหลังเลิกเรียนผมก็มักจะไปเล่นที่วัด ซึ่งเป็นทั้งสถานที่เด็กเล่น สถานที่ทำกิจกรรมของกลุ่มเยาวชน เป็นสถานที่ประชุมของชาวบ้าน และเป็นสถานที่ประกอบพิธีกรรมทางศาสนา ผมเป็นสมาชิกของกลุ่มเยาวชนที่มักจะทำกิจกรรมต่างๆ ที่วัด แต่ก็จะแบ่งเวลาไปช่วยพ่อแม่ที่เป็นเกษตรกรอยู่เสมอ โดยเฉพาะในช่วงช่วงปิดเทอม

วันหนึ่งผมก็พบว่า พ่อใช้สารเคมีในการปลูกข้าวโพด ผมถามพ่อว่า “ ที่พ่อใส่ยาผสมเมล็ดพันธุ์ข้าวโพดในแต่ละวันนั้น คนอื่นๆ เขาใช้เหมือนเราไหมครับ ” พ่อตอบว่า “ เหมือนสิ เขาต้องใส่อยู่แล้วเพื่อป้องกันแมลง” ต่อมาไม่นานผลผลิตทางข้าวโพดมีมากจนล้นตลาด ราคาก็ต่ำ ไม่คุ้มกับทุนที่ชาวบ้านทำ ชาวบ้านจึงเลิกปลูกข้าวโพด แต่บางคนก็ยังทนปลูกข้าวโพดอยู่ สำหรับครอบครัวของผมเมื่อไม่ได้ปลูกข้าวโพด พ่อก็มีการเลี้ยงหมู เลี้ยงไก่ไว้ที่สวนใกล้ๆ บ้าน สำหรับตัวผมก็มีเวลาไปทำกิจกรรมของกลุ่มเยาวชนมากขึ้น โดยมีพ่อและแม่ให้การสนับสนุนในการทำกิจกรรม

แต่แล้วอยู่มาวันหนึ่ง พ่อก็ได้พาผมไปเยี่ยมไร่ที่เราเคยปลูกข้าวโพด หลายปีที่ผ่านมาไร่ของเรากลายเป็นป่าทึบ มีต้นไม้ใหญ่น้อยมากมาย มองดูแล้วรู้สึกสบายตา พ่อบอกกับผมว่า “ แต่ก่อนพ่อเคยทำลายป่าเหล่านี้ แต่ตอนนี้พ่อได้สร้างมันขึ้นมา และพ่อก็จะปล่อยให้เป็นอย่างนี้ เป็นป่าที่คอยตอบสนองความต้องการของทุกคน และจะไม่ให้ใครมาทำลายมันอีก ”

กลับหน้า ประจำปี 2547