ประเภทงานเขียน

คนรักป่า
รวมผลงานกวีนิพนธ์จำนวน 7 เรื่อง
โดย นายพรชัย แสนยะมูล (นามปากกา "กุดจี่)

กวีนิพนธ์ของ "กุดจี่" เป็นกวีนิพนธ์ของ "คนรักป่า" ที่สื่อสารความผูกพันระหว่างมนุษย์กับธรรมชาติที่มีความงดงามในเชิงวรรณศิลป์ เสน่ห์ของกวีนิพนธ์ของ "กุดจี่" อยู่ที่การใช้ท่วงทำนอง ลีลา จังหวะเรียบง่ายแต่แพรวพราวด้วยศิลปะการเล่นคำ ทั้งการเล่นคำซ้ำทำนองกระทู้ และการเล่นเสียงของคำกับความหมาย บางเรื่องเป็นเรื่องเล่าทำนองนิทาน ที่นำเสนอแนวคิดเรื่องการอนุรักษ์ธรรมชาติได้อย่างแยบยลด้วยลีลาที่ราบรื่นราวเสียงดนตรี นำเสนอแนวคิดนิเวศน์สำนึกผ่านการมองโลกในแง่ดีของผู้ประพันธ์ ทำให้สารสามารถเข้าถึงผู้อ่านผู้ฟังได้ทุกวัย

เก็บ
ตีพิมพ์ครั้งแรก : นิทานดวงดาวและเรื่องราวของความรัก โดย สำนักพิมพ์ไม้ยมก : 2544

เก็บฟ้าใสใส                                     เอาไว้ให้เมฆสวยสวย
เก็บเมฆสวยสวย                              เอาไว้ให้เด็กเด็กปั้นฝัน
เก็บทะเลใสใส                                 เอาไว้ให้คลื่นขาวขาว
เก็บคลื่นขาวขาว                              เอาไว้ให้เด็กเด็กลอยคอ
เก็บป่าเขียวเขียว                              เอาไว้ให้ต้นไม้สูงสูง
เก็บต้นไม้สูงสูง                               เอาไว้ให้เด็กเด็กป่ายปืน
เก็บเด็กใสใส                                   เอาไว้ให้โลกกลมกลม
เก็บโลกกลมกลม                              เอาไว้ให้ผมกับคุณ
เก็บผมกับคุณ                                  เอาไว้ให้บ้านอบอุ่นเล็กเล็ก
เก็บบ้านอบอุ่นเล็กเล็ก                       เอาไว้สร้างเด็กเด็กของเรา


เราหลายคนปลูกฝนให้ดาว
ตีพิมพ์ครั้งแรก : มติชนสุดสัปดาห์ : พฤษภาคม 2545

"เกิดเป็นดอก                           ออกจากช่อ
เกิดจากกอ                               ต่อเป็นกิ่ง
เกิดจากต้น                               เติบเป็นก้าน
เกิดจากหน่อ                            แตกเป็นใบ"
พอลมพัดเมล็ดไป                    พอดินชื้น ณ ผืนใด
เกิดต้นไม้ ณ ผืนนั้น                  ต้นไม้เอยเจ้าขยายพันธุ์
โลกร้าวรานขยับรื่นรมย์            เขียวเขียวขจีให้สีให้ร่ม
ให้ดาวดวงกลม                       มีอากาศหายใจ
ปลูกต้นไม้ร่วมกันหนึ่งต้น         เราหลายคนปลูกฝนให้ดาว


คนปลูกดิน
ตีพิมพ์ครั้งแรก : มติชนสุดสัปดาห์ : 2544

เธอซื้อดอกไม้หลายกระถาง                 บรรจงจัดวางไว้หน้าบ้าน
เช้าเช้าสายสายดอกไม้บาน                  เธอแบ่งน้ำหวานให้แมลง
เธอบอกดอกไม้ในกระถาง                   ระหว่างรดน้ำในฤดูแล้ง
ระหว่างสายลมเลื้อยเปลี่ยนแปลง         ระหว่างสิ้นแสงแห่งเสี้ยววัน
เธอปลอบดอกไม้ว่าอย่าเศร้า                 ขณะใบดอกเจ้าร่วงกราวนั้น
ใช่เจ้าสูญเสียเมื่อไหร่กัน                      เจ้ากลับสร้างสรรค์ไม่รู้สิ้น
เจ้าคงรู้แล้วโลกเรานี้                            ถูกคอนกรีตราวีทุกที่ถิ่น
เหลียวหาหนไหนไร้แดนดิน                 คอนกรีตเกลื่อนกลิ่นกลาดกลบฟ้า
"ปลิดปลิวปลดปล่อยผล็อยลิ่วหล่น        หนึ่งต้น…ร้อยต้น อย่างช้าช้า
พลิ้วแพรใบไม้แห่งชายคา                    ปกคลุมคอนกรีตหน้าบ้านใคร?"
เธอกับดอกไม้ในกระถาง                      อาจจะเป็นเพียงธุลีกลางภูใหญ่
ผ่านคืนผ่านวันอย่างตั้งใจ                    ต่างฝันและใฝ่จะเป็นดิน


ขจี
ตีพิมพ์ครั้งแรก : คอลัมน์จุดประกาย หนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ : 2545

ขจีที่กระถาง                                สวยสล้างพร่างขจร
ผีเสื้อหมู่ภมร                               ระบำฟ้อนมาดอมดม
ขจีที่เธอสร้าง                               กลีบบอบบางก้านล้อลม
กลิ่นหอมเชิญชนชม                      โลกภิรมย์ร่มรื่นเรา
ขจีหนึ่งร้อยนาม                            เธอรดน้ำทุกค่ำเช้า
พรวนดินเพียรปุ๋ยเข้า                     พืชแรเงาเลื้อยงดงาม
ระบัดระบายสวน                          ดั่งเชื้อชวนขนไถ่ถาม
"หญิงป้าใบหน้าทราม                  ปลูกพฤกษ์งามเพื่อสิ่งใด"
บ้านเธอเป็นบ้านตึก                        กลางซอยลึก ณ เมืองใหญ่
สวนปูนปลูกดอกไม้                       เธอปลูกไว้แด่ใครกัน
คำถามถูกขานไข                           เธอปลูกไว้เป็นของขวัญ
เพื่อเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์                   ณ หมู่บ้านในซอยลึก
เธอมอบไม้กระถาง                        เพื่อสรรค์สร้างความรู้สึก
ปลุกจิตใต้สำนึก                            ให้มวลชนรักขจี
บางคนไม่เห็นค่า                           ไม่รักษาไม่ใยดี
บางคนเห็นเข้าที                            จึงดูแลด้วยดวงใจ
ขจีที่กระถาง                                  จึงแตกต่างตามแต่ใคร
ขจีที่ไสว                                       อยู่ที่ไหนในชุมชน
ขจีที่บ้านเธอ                                  เหลือเลิศเลอเพียงหนึ่งต้น
ผ่านหนาวอีกคราวฝน                     เมล็ดผลก็ผลิมา
เธอเพาะเมล็ดพันธุ์                         เมล็ดฝันผุดอีกครา
กระถางดินกับหญิงบ้า                    ถูกเติมค่าด้วยมาลี
หนึ่งต้นเติบร้อยต้น                         เติมเต็มตนแต่งแต้มสี
เธอฝันวันพรุ่งนี้                              เจ้าขจีขจายเมืองฯ


ชายผู้ปลูกสีเขียวกลางขุนเขาและทะเลทราย
(เผยแพร่…ไม่รู้อุ่งเช็คที)

เขาเขียนสีเขียว                             ไว้ข้างขุนเขา
คดเคี้ยวครึ้มเงา                            จากเช้าจรดเย็น
เขาเขียนทุกวัน                              เขาฝันว่าเห็น
เขาแห้งเปลี่ยนเป็น                         เขาเขียวเช่นเคย
สีเขียวผลิออก                                ฝันงอกฝันเงย
ลมพัดรำเพย                                 โลกได้เชยชม
อยู่มาวันหนึ่ง                                 ถึงวันฝันลม
เมื่อคนพุงกลม                               มาถล่มทำลาย
ลบล้างสีเขียว                                ด้วยเขี้ยวคมร้าย
ทนสีดำป้าย                                   เขียวสลายลง
เขากอดซากเขียว                           ห่อเหี่ยวปลดปลง
จิตใจพะวง                                   ภวังค์อาวรณ์
เขาลุกขึ้นยืน                                  กลางผืนทรายร้อน
สายตาอาทร                                  ทอดสู่นภา
เขาขอสีเขียว                                 ของเรียวรุ้งฟ้า
เพียงปรารถนา                               นำมาขีดเขียน
เขาเขียนสีเขียว                              สีเดียวไม่เปลี่ยน
วนวนวกเวียน                                จวนเจียนจะตาย
คนเขียนสีเขียว                              คนเดียวสุดท้าย
จมน้ำลับหาย                                 เมื่อปลายหน้าแล้งฯ


ตำนานตระแบก
ตีพิมพ์ครั้งแรก : สยามรัฐสัปดาห์วิจารณ์ : 2545

1.

ร่มรื่นยืนตระหง่าน
ตระแบกตะลึงตา
เงาไม้ใต้ตะวัน
ปล่อยใจเตลิดคน
รากไม้ตระกองดิน
พ่อสอนเสมอมา
นึกถึงนิทานเก่า 
ลูกฟังพ่อตั้งใจ
ณ กาลครั้งหนึ่ง
ณ ที่ความสัมพันธ์

งานตระการ ณ ล้านหล้า
ตระหนักคราเมื่อมายล
ขอตัวฉันพักใต้ต้น
ณ วังวนจินตนา
ดอกหอมกลิ่นตะกายฟ้า
ต้องมีค่าดั่งต้นไม้
ที่พ่อเล่าก่อนหลับไหล
ณ นอกชานใต้ม่านจันทร์
ณ ที่ซึ่งจริงจรดฝัน
เริ่มสมานผสานใย…

2. "เมื่อความเหงาเร้ารุมใจเด็กชายน้อย 
ปืนป่ายเล่นเป็นลิงน้อยคอยเด็ดใบ
เมื่อความหิวมาห่มท้องของเด็กน้อย
เก็บกินผลจนอิ่มหนำฉ่ำอุรา
แล้ววันหนึ่งเด็กน้อยนั้นพลันหายหน้า
ต้นไม้เหงาเฝ้าคอยรอจวบหลายปี
เมื่อเด็กชายได้หวนคืนคราวหน
เจ้าต้นไม้ดีใจนักน้ำตาปรอย
เจ้าเด็กน้อยค่อยค่อยยิ้มพลางแย้มว่า
ความต้องการกลายเปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิม
เจ้าเด็กชายอยากได้เงินเหลือเกินแล้ว
บอกเด็กชายให้เก็บผลจนเกลี้ยงครัน
อีกคำกล่าวเจ้าเด็กชายอยากได้บ้าน
เจ้าเด็กชายอยากได้เรือท่อธารา
แล้ววันหนึ่งเด็กชายหลบหายหน้า
ต้นไม้เหงาเฝ้าคอยรอวันต่อวัน
เมื่อเด็กชายได้หวนคืนอีกคราวครั้ง
เจ้าต้นไม้ดีใจนักเชิญพักพิง

เขาจะคอยมาคลอเคล้าเจ้าต้นใหญ่
ร้อยมาลัยคล้ายมุงกฏกษัตรา ่เขาจะคอยมาลอยผลจนเหนื่อยล้า
เจ้าต้นไม้ได้ปรีดาที่ค่ามี
ปล่อยต้นไม้ให้เหว่ว้าตามวิถี
จนกระทั่งถึงนาทีที่รอคอย…
 เขาเติบตนเต็มผู้ใหญ่วัยบ่ายคล้อย
เชิญ "เด็กน้อย" นั่งกิ่งไม้ให้เคลิบเคลิ้ม
เขาเติบโตเกินกว่าจะส่งเสริม
บางด้านเพิ่มบางด้านลดตามกฏธรรม์
 เจ้าต้นไม้เพื่อนแก้วไม่กีดกั้น
ขายแลกฝันได้ทันทีที่ขอมา
เจ้าต้นไม้ให้ตัดก้านกิ่งพฤกษา
ต้นไม้ว่าเชิญตัดโคนต้นมัน
ปล่อยต้นไม้ให้โศกาแทบอาสัญ
จนความฝันมาบรรจบพบความจริง
เขากลายเป็นไม้ใกล้ฝั่งใกล้ฝังทิ้ง
ณ ตอไม้ที่ไร้กิ่งไม่ไร้ใจ"


3.

นิทานสะท้านทรวง
ตระแบกขวางทางใคร?

ใบไม้ร่วงสะท้านใหม่
"พวกผู้ใหญ่" ให้โค่นลง!


ป่าชุมชน
ตีพิมพ์ครั้งแรก : หนังสือกวีนิพนธ์ "ไชโย" สำนักพิมพ์ไม้ยมก : 2544

1. คนเก็บฟืน
พายุวน
น้ำป่าไหล
ซุงซัดครืน
ฟ้าลงโทษ              
คนโค่นไม้
ฟืนเก็บคน
หล่นเป็นฟืน
ไพรสะอื้น
กลืนชีพใคร
โกรธเป็นไฟ
ไม้โค่นคน

2. ป่าชุมชน
พิงพึ่งพา
คนสัตว์ป่า
อยู่ปะปน
คนผลาญป่า
ป่าถูกปล้น
คนรักป่า
โลกกลมมน

ชุมชนป่า
พาผึ้งพิง
ป่าสัตว์คน
บนความจริง
ป่าผลาญคน
คนถูกยิง
ป่ารักคน
กลมเกลียวจริง

ข้อมูลสังเขป
พรชัย แสนยะมูล หรือ "กุดจี่" เป็นลูกชาวนาแห่งดินแดนที่ราบสูง จังหวัดร้อยเอ็ด จบการศึกษา คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ปัจจุบันเป็นนักเขียน และบรรณาธิการสำนักพิมพ์ไม้ยมก

กวีหนุ่มวัย 31 ปีผู้นี้ มีผลงานเขียนรวมเล่มมาตั้งแต่ปี 2528 จำนวน 20 เล่ม ได้แก่

1. คืนหนาว ดาวอุ่น
2. เพราะรัก
3. ถึงคิดก็คิดถึง
4. อยากให้เธออารมณ์ดีตลอดปีตลอดชาติ
5. ขอดาว
6. อยากให้ชาติอารมณ์ดีตลอดปีเหมือนเธอ
7. ที่รัก
8. เพียงหนึ่งยิ้มที่เธอหว่านทำให้คนเบิกบานไปทั้งชาติ
9. ขอบคุณความอบอุ่นที่คุ้นเคย
10. อยากให้เธออารมณ์ดียกกำลังสอง

11. ดอกไม้อารมณ์ดีกับผีเสื้ออารมณ์ไหว
12. ฉาว
13. นิทานดวงดาวและเรื่องราวของความรัก
14. อารมณ์ดีเพราะมีเธอ
15. ถอด
16. สวัสดีสีชมพู
17. ไชโย
18. นิทานพระจันทร์และคืนวันระหว่างเรา
19. กระซิบจากขุนเขาและจูบแผ่วเบาจากทะเล
20. SMS ส่งถ้อยคำส่งกำลังใจ

 

กลับหน้า ประจำปี 2545